در هياهوي مترسکها پر از احساس بود

  ميشود حتي براي ديدن پروانه ها

  شيشه هاي مات يک متروکه را الماس بود.

   دست در دست پرنده،بال در بال

  نسيم ساقه هاي هرز اين بيشه ها را داس بود

  کاش مي شد حرفي از « کاش ميشد» هم نبود...

  هر چه بود احساس بود و عشق بود و ياس بود

  بی حرمتی به ساحت خوبان قشنگ نیست

  باور کنید پاسخ آیینه سنگ نیست

  سوگند می خورم به مرام پرندگان

  در عرف ما سزای پریدن تفنگ نیست

  با برگ گل نوشته به دیوار باغ ما

  وقتی بیا که حوصله ی غنچه تنگ نیست

  در کارگاه رنگرزان دیار ما

  رنگی برای پوشش آثار ننگ نیست

  دارد بهار می گذرد با شتاب عمر

  فکری کنید ، فرصت پلک درنگ نیست

  وقتی که عاشقانه بنوشی پیاله را

  فرقی میان طعم شراب و شرنگ نیست.......

 تو به من خنديدی
                        و نمی دانستی
                                         من به چه دلهره از باغچه همسايه

 سيب را دزديدم
                     باغبان از پی من تند دويد
                                                        سيب را در دست تو ديد

 غضب آلود به من کرد نگاه
                                    سيب دندان زده از دست تو افتاد به خاک

 و تو رفتی و هنوز
                         سال ها هست که در گوش من آرام آرام

 خش خش گام تو تکرار کنان
                                         می دهد آزارم

 و من انديشه کنان غرق اين پندارم
                                                 که  چرا ؟؟؟
                                                             خانه کوچک ما
    سيب نداشت....!!!؟

 در حضور خارها هم می شود یك یاس بود

                در هیاهوی مترسك ها پر ازاحساس بود

 میشود حتی برای دیدن پروانه ها

                   شیشه های مات یك متروكه را الماس بود

 دست در دست پرنده بال در بال

                    نسیم ساقه های هرز این بیشه ها را داس بود

 كاش می شد حرفی از “كاش می شد”هم نبود

                  هرچه بود احساس بود و عشق بود و یاس بود

  تا کجای قصه باید ز دلتنگی نوشت ؟

  تا به کی بازیچه بودن توی دست سرنوشت

  تا به کی با ضربه های درد باید رام شد

  یا فقط با گریه های بی قرار آرام شد

  بهر دیدار محبت تا به کی در انتظار

  خسته از این زندگی با غصه های بی شمار . . .

 دامن بکش به ناز که هجران کشیده ام

  نازم بکش که ناز رقیبان کشیده ام

 شاید چو یوسفم بنوازد عزیز مصر

  پاداش ذلتی که به زندان کشیده ام

  از سیل اشک شوق دو چشمم معاف دار

  کز این دو چشمه آب فراوان کشیده ام

 دیگر گذشته از سر و سامان من مپرس

من بی تو دست از این سر و سامان کشید ه ام

  امشب شده ام مست که مستانه بگریم

  بگذار شبی گوشۀ میخانه بگریم

  افسانۀ دل قصۀ پر رنج و ملالیست

  خواهم که بر این قصه و افسانه بگریم

   به یاد پدرم.....

  بی تو یک روز در این فاصله ها

  مثل یک بیت ته قافیه ها

  خواهم مرد...

  تو که رفتی همه ی ثانیه ها سایه شدند

  سایه در سایه ی این ثانیه ها

  خواهم مرد...

  شعله ها بی تو ز بی رنگی دریا گفتند

  موج در موج در این خاطره ها

  خواهم مرد...

  گم شدم در قدم دوری چشمان بهار

  برگ در برگ در این حادثه ها

  خواهم مرد...

رز صورتی پیراهن عزا بر تن کرده بود

و من اشک خدا را بر گورستان شهری غریب در روزی سرد و سیاه دیدم

هنگامی که دختر بچه ای با موهای سفید،بر روی گور عزیزش می گریست

و ابر با هق هق گریه اش آسمان را به لرزه در آورده بود

و او با دستان لرزانش بر گچ های پوسیده می نوشت:

گرچه می دانم نمی آیی،اما هردم ز شوق،

 سوی در می آیم و نگاهی می کنم...

                     آخرین نگاه

آخرین نگاهت را وقتی غریبانه می رفتی قاب نگاه بارانی ام کردم

و جاده , این تنها همسفر ظلماتی تو را تا ابد نفرین کردم و

عشق را آه کشیدم .

بعد از تو گریه , این همدم بی منت هنوز با من بی وقفه همدردی می کند .

بعد از آخرین نگاهت خاطراتمان هر روز از مقابل چشمانم عبور می کند .

باور کن هنوز به یاد آخرین نگاهت , تنهایی ام را گریه می کنم

                                     به سوی تو و برای تو

برای آرزوهايی كه ميميرند سكوتی خواهم كرد سنگين تر از فرياد

آخرين ياورم خاك

آخرين فريادم سكوت

هرگز كسی اين چنين به كشتن خود برخواسته بود؟

كه من به زندگی نشستم

تو رفتی و من تنها به اين اميد دم ميزنم

كه با هر نفس گامی به سوی تو نزديك تر شوم

* * *

لحظه های ناب کودکی ام

در پیچ و تاب زمان گم شد

دوستانم را روزگار گرفت

عشقم را عاشقی دیگر ربود

و خدایم را خدا کشت

ما ماندیم و یک بقچه رفاقت

تن خمیده ی عشق و پوچی فرح انگیز لحظه ها

ما ماندیم و سیگاری کنج لب

تلخی چای بی قند و خش خش برگ ها زیر پا

ما ماندیم و سیبی از دست حوا

گردش بی حد و حصر و معصومیت فراموش شده ی دنیا

عاشقت خواهم ماند بی آنکه بدانی

دوستت خواهم داشت بی آنکه بگویم

درد دل خواهم گفت بی هیچ کلامی

گوش خواهم داد بی هیچ سخنی

در آغوشت خواهم گریست بی آنکه حس کنی

در تو ذوب خواهم شد بی هیچ حرارتی

این گونه شاید احساساتم نمیرد

 همیشه ماندن دلیل بر عاشق بودن نیست

خیلی ها میروند تا ثابت کنند که تا همیشه، عاشقند

   گاه می اندیشم ،

 خبر مرگ مرا با تو چه کس می گوید؟

 آن زمان که خبر مرگ مرا

 از کسی می شنوی، روی تو را

 کاشکی می دیدم.

 شانه بالا زدنت را ،

          ـ بی قید ـ

 و تکان دادن دستت که،

          ـ مهم نیست زیاد ـ

 و تکان دادن سر را که،

          ـ عجیب! عاقبت مرد؟ 

          ـ افسوس!                                   

          ـ کاشکی می دیدم!

  من به خود می گویم:

         " چه کسی باور کرد

           "جنگل جان مرا

                  "آتش عشق تو خاکستر کرد؟

 روي قبرم بنويسيد کبوتر شد و رفت  

              زير باران غزلي خواند ، دلش تر شد و رفت

 چه تفاوت که چه خورده است "غم دل" يا "سم"

               آنقدر غرق جنون بود که پر پر شد و رفت

 روز ميلاد ، همان روز که عاشق شده بود

                مرگ با لحظه ي ميلاد برابر شد و رفت

 او کسي بود که از غرق شدن مي ترسيد

                 عاقبت روي تن ابر شناور شد و رفت

 هر غروب از دل خورشيد گذر خواهد کرد

                  دختري ساده که يک روز کبوتر شد و رفت

  بين غم ها تنها ناجي ام باش

  پر پرواز من ديريست بسته

  تو بگشا و در آزادي ام باش

  اسير موج هاي تند خشمم

  تو آرام دل دريايي ام باش

  دل خسته خريداري نداره

  تو خواهان صفاي ذاتي ام باش

  در اين آشفته بازار محبت

  تو تنها شاهد ارزانيم باش........

               اشک‌ عاشق‌ مزّه‌ گل‌ چشمه‌هاي‌ نوش‌ داشت

 يک‌ نوازش‌ مي‌زد آتش‌ بر دل‌ هر بي‌قرار

                يک‌ سخن‌، پويائي‌ يک‌ بستر گل‌ پوش‌ داشت‌

 خنده‌ها بوي‌ خوش‌ عشق‌ و محبت‌ داشتند

               چشمها گيرائي‌ يک‌ چشمه‌ خودجوش‌ داشت

 اي‌ که‌ آغوشت‌ ز سردي‌ مي‌زند پهلو به‌ غم‌

                ياد آن‌ روزي‌ که‌ آغوشت‌ تب‌ آغوش‌ داشت‌

من همان قاب تهی خسته و بی تصویرم

                               که برای تو و تصویر دلت میمیرم...

دوست دارم بمیرم و سیاه پوشت کنم

                                نه آنکه بمونم و فراموشت کنم...

 طبیبان بر سر بالین من آهسته میگفتند:

 که امشب تا سحر این عاشق دلخسته میمیرد

 ز هر جا بگذرد تابوت من غوغا بپا خیزد

 چه سنگین میرود این مرده از بس آرزو دارد..

 تو مپندار که از عشق تو دل برگیرم... 

 ترک روی تو کنم دلبر دیگر گیرم...

 بعد صد سال اگر از سر قبرم گذری... 

 من کفن پاره کنم عشق تو از سر گیرم...

دل هیچکس نمی سوزد برای حال غمناکم  

   مگر سوزد همان شمعی که میسوزد سر خاکم...

در خلوت من نگاه سبزت جاریست   

این قسمت بی تو بودنم اجباریست

افسوس نمی شود کنارت باشم 

بی تو هر ثانیه و هر لحظه ی من تکراریست...

  نه محتاج نگاهي كه بلغزد بر من ...

  من خودم بودم و يك حس غريب...

  كه به صد عشق و هوس مِِي ارزد

 عشق در حيطه فهميدن ما نيست‏، بيا برگرديم

  دل من باز گريست... 

 قلب من باز ترک خورد و شکست...